Agave

Laatbloeier

Dit geslacht telt meer dan 100 soorten die stammen uit de woestijngebieden van Amerika. De naam Agave komt van het Griekse agauos, wat trots of fier betekent. Niet voor niets: Grote agaven domineren met hun enorme bloeiwijzen van soms wel zes meter hoog het landschap.

De exacte, natuurlijke verspreiding van Agave americana is niet bekend. De soort is al eeuwen in cultuur en is in veel subtropische landen verwilderd. Ook in Zuid-Europa komt Agave americana massaal voor. De planten komen tot bloei als ze ongeveer 50 jaar oud zijn en sterven  na de bloei en zaadvorming af.

Als gebruiksplant was de agave in Midden-Amerika belangrijk. Suiker, azijn en wijn werden uit het sap van de jonge bloeiwijze verkregen. De scherpe doornen die aan het einde van de bladeren zitten, werden gebruikt als naalden of spijkers.

Het sap van de agave werkt desinfecterend. Het wordt al eeuwen in Centraal-Amerika uitwendig gebruikt om wonden te behandelen. Ook inwendig is het bruikbaar. Het werkt laxerend en daarom dronk men het om slechte bacteriën in de maag en darmen te bestrijden. Wanneer je de vezels van de plant een dag in water laat weken, kun je dit water gebruiken als tonic bij haaruitval en hoofdluis.

Door de Azteken in precolumbiaans Mexico werd van de agave een drank gebrouwen: mescal. Deze werd geofferd aan de goden, maar zou ook kracht geven aan zieken, ouderen en jonge moeders. Mescal wordt in Mexico nog steeds vaak op traditionele wijze gestookt.